Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.
2️ҳикоя
Ҳеч ҳам эсимдан чиқмайди. Мактаб даврларимда қачон дарс тайёрлагани ўтирсам, дадам ҳар хил мева-чеваларни бир идишга чиройли қилиб кесиб, дарс столим устига қўярдилар. Кейин елкамга қўлларини қўйиб: “Қизим, дарс тайёрлашга ўтирганингни кўрсам, хурсанд бўлиб кетаман. Шунча ҳаракатларинг бир кун, албатта, самарасини беради. Толиқиб қолма, бироз миянгга дам бериб, мана бу мевалардан егин ”, дер эдилар. Дадамнинг меҳрибончиликларидан кайфиятим кўтариларди. Айниқса дадам олиб кирган меваларни еганимда кучимга куч қўшилгандай бўларди ва яна дарс қилишга киришиб кетардим.
Доктор Абдуллоҳ Муҳаммад Абдулмуътининг
"Фарзанд тарбиясидан 700 та сабоқ" китобидан.
