Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.

Ҳисларни изҳор қилиш учун қайсидир кунни кутиш шарт эмас, чунки ўлим қош ва қабоқ орасида пайт пойлаб туради-да, тўсатдан келади. Ҳаётнинг ҳар бир лаҳзасидан унумли фойдаланиш керак. Бахт тўкисликда эмас, балки икки яримнинг бир-бирини тўлдиришида.

Инсоннинг кўнгли ҳеч қачон тўлмайди. Ҳамманинг ўзига яраша камчилиги, билиб-билмай йўл қўядиган хатоси бўлади. Шундай экан, бу каби қийматсиз нарсалар бахтли яшашга тўсиқ бўлмаслиги керак.

 Жуфтлар хатоларини кўрмасликка олиб, камчиликларини беркитиб, тузатувчи бўлишлари керак. Баъзи хатоларга кўз юмиш, баъзан эшитмаслик, гоҳида кечириш, тушуниш турмушнинг хотиржам давом этишининг омилидир.

 “Али ва Фотима розияллоҳу анҳумо мисолида саодатли оила баёни” китобидан